เรื่องมันนานมาแล้ว

นานจนกระทั่ง เป็นปกติ เป็นประจำ เป็นนิสัย
แต่ทุกสิ่งไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ยังเป็นคนเดิม
ทำอะไรเดิม ๆ

เมื่อสองปีที่แล้ว เดือนนี้แหละพฤษภาคม เดือนแห่งความรัก
ผมได้เจอผู้หญิงคนนึง จะเรียกว่าความบังเอิญ ความตั้งใจ
อะไรยังไงก็ได้ แต่ด้วยสิ่งเหล่านั้น ทำให้เรารู้จักกัน

จากความรู้จัก กลายเปลี่ยนเป็นความใกล้ชิด
จากความเหงา ว้าเหว่ เคว้งคว้าง กลายเป็นความอบอุ่น
จากความโดนเดี่ยว กลายเป็นเราสอง
ผมไม่ได้มีความรู้สึกแบบนี้ มานานแค่ไหนกันเชียว ...

"มึง..กูชอบ...มึงหว่ะ"
"มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับกู มันอยู่ที่เขา...
ถ้าเขาให้โอกาส มึงก็รักษาโอกาสนั้นไว้แล้วกัน"

...
...

"แต่ตอนนี้ กูให้โอกาสมึง"

คำพูดจากพี่ชาย ที่ผมไม่เคยคิดจะได้สิทธินั้น
เพราะทุกคนก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง นิสัยอย่างไร

ทุกคนทั้งที่รู้จัก ไม่รู้จัก คุ้ยเคย ไม่คุ้นเคย
สนิทสนม หรือห่างเหิน มักพูดกับผมประโยคเดิม ๆ
มึงมันหน้าม่อ, บ้ากาม โรคจิต หื่น ลามก
ลามปาม ปากหมา สันดานเสีย รวม ๆ แล้วก็เหี้ยนี่เอง
(คำจำกัดความ ของผู้ชายชื่อลุง)

การที่ได้มารู้จักเขา มันจึงเป็นเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้น่าดู

ทางเดินค่อนข้างมืด วันนี้นผมพาไปเป็นหาซื้อเป็ดทราย
ที่ถูกเพื่อนฆาตกรรมคอหัก ในงานปาร์ตี้เล็ก ๆ บ้านพี่ผม
บรรยากาสก็ไม่ได้เป็นใจอะไร แต่ผมก็เล่าเรื่องที่คุยกับพี่ชายเขาให้ฟัง

"แล้วพี่จะขอโอกาสนั้นจากเราได้ไหม"
"...เงียบ...อมยิ้ม..."

คุณว่าวันนั้นผมมีความสุขมากเพียงใด ??

ผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งไม่แต่งหน้า เขียนแค่ตา ใส่เสื้อยืดคอกลม
เชิ๊ตบ้าง กางเกงขาสั้น รองเท้าผ้าใบ เป็นคนเรียบ ๆ ดูห้าวนิดหน่อย
...ผมชอบผู้หญิงแบบนี้

สงสัยทุกครั้ง ผมจะมองแต่ความสุขของผมเพียงคนเดียว
โดยไม่คิดถึงใจคนอื่น ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวเอง
เหมือนกันการที่เราอยู่ด้วยกัน แต่ไม่เอาใจเขามาใส่ใจเรา
มันจึงเป็นที่มาของคำว่า "เราเข้ากันไม่ได้"

ความทรงจำหลายอย่าง มันเลือนหายไปกับกาลเวลา
แต่ก็ยังมีหลายช่วงเวลาที่ดี หลายอย่างที่เลวร้าย
ที่ยังคงขดตัวอยู่ในรอยหยักสมองส่วนลึก

รถกำลังเคลื่อนที่อยู่บนท้องถนน
ล้อซ้ายกลับล่วงลงพื้นถนนขรุขระ
หักกลับมาสู่ทางเรียบ ที่มีแต่ความเงียบ
พร้อมกับหัวใจสองดวงที่เต้นถี่
เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

รอยยิ้มค่อย ๆ เกิดขึ้นทั้งสองแก้ม คู่กับฟันกระต่าย
อื้ม..เห็นแล้วชั่งมีความสุข

"พี่รักเราครับ"

คงป็นคำพูดประโยคเดียว ที่บอกรักเขาในวันนั้น และยังคงตรึงอยู่ในหัวใจดวงนี้







แด่ความทรงจำของผม
นิธาน์ ปานพชร